یکشنبه 17 آذر 1398

مصاحبه با یکی از بزرگترین تولید کنندگان انواع دراسینا( لاکی بامبو)

مهندس حسین جعفرزاده

س: لطفاً خودتان را معرفی نمایید:

حسین جعفرزاده هستم ، به مدت 15 سال است که در زمینه گل و گیاه کار می کنم. مدیر و سهامدار شرکت Riyan Karia و Alamanda در کشورهای اندونزی، چین و آذربایجان گلخانه دارم. در باکو گلخانه رز، در اندونزی تولید دراسینا ساندریانا معروف به لاکی بامبو و چین تولید بونسای و کاکتوس داریم. در حال حاضر به کشورهای کره جنوبی، روسیه، اکراین، انگلیس، عربستان سعودی، آذربایجان و گرجستان و ایران صادرات لاکی بامبو داریم.

س:آیا رشته تحصیلی شما کشاورزی است؟

 خیر من مهندسی صنایع و مدیریت صنعتی خواندم.

س: از چه طریق وارد این حرفه شدید؟

 به خاطرعلاقه زیاد به اینکار از دوران دانشجویی به این کار مشغول شدم. پس از مدتی، با یک اندونزیایی که چند بار از او خریدکرده بودم و فرد موفقی بود شریک شدم.

س:میزان سرمایه­ گذاری اولیه شما در این راه چقدر بوده و آیا از نتایج کار و تلاش خود راضی هستید؟

 در سال 1380 با خرید یک زمین به مبلغ 40000دلار در اندونزی شروع کردم. بله البته کاملا راضی هستم.

س:با توجه به شرایط اقتصادی کشور، وجود تحریم­ها تاثیری در کسب و کار شما داشته است؟

البته بی تاثیر نبوده اما به نحوی مشکلات رو حل کردیم. ناگفته نماند که مشکلات داخلی دولت از مساله تحریم‌ها بیشتر بوده است.
 

س: به نظر شما مشکل در زمینه تولید گل و گیاه کشور ما چیست؟

یکی از بزرگترین مشکلات ما در تولید این است که اکثر تولیدکنندگان ما (به خصوص افراد جدید) فکر می کنند زمانی موفق هستند که همه چیز تولید کنند و همه چیز را با هم برای فروش داشته باشند. در صورتی که در دنیای حرفه‌ای، هر تولید کننده فقط یک گیاه تولید می کند. نباید ترسید و مطمئن بود که جوابی که از یک محصول گرفته می‌شود قابل قیاس با چند محصول نیست. تمام کسانی که در تولید پراکنده کار می کنند یا نا موفق هستند یا کم سود.با تک محصولی کردن تولید نه تنها سود قابل ملاحظه ای می برند بلکه به اقتصاد گل و گیاه ایران کمک شایانی می کنند. توضیح مهم اینکه در کشورهای پیشرفته در زمینه گل و گیاه مثل ترکیه و ایتالیا که پیشرفت بسیار خوبی داشتند، درسالهای اخیر، ابتدا درشهرک‌های گلخانه‌ای ازتقسیم کار شروع کردند. یعنی هر تولیدکننده، فقط یک گیاه را تولید می‌کرد و اجازه تولید بیشتر را نداشت. بعد از دو سال هر فرد صاحب تعداد بسیار زیادی از یک گیاه شد و به صورت انحصاری تولید آن گیاه را در دست گرفت.
 

س: با وجود اینکه روی تک محصولی بودن تاکید دارید، اما در حال حاضر خودتان چند محصول دارید. در این مورد توضیح می دهید؟

من در هر کشور فقط یک نوع گیاه را تولید می کنم. یعنی بسته به نوع نیاز منطقه‌ای و کشوری و هزینه‌های تولید، یک گیاه انتخاب شده است. من حدود 10 سال اول را اختصاصی فقط روی دراسینا ساندریانا معروف به لاکی بامبو کار کردم. اولین بار شریک اندونزیایی‌ام به من چند توصیه برای موفق شدن کرد:

گیاهی را تولید کن که اگر نخریدند گران شود نه ارزان.
همیشه به اندازه نصف سرمایه حتی با میزان کم سرمایه اولیه، تولید کن که اگر در فروش دچار مشکل شدی، مجبور به فروش به صورت نیم بها نشوی.
یک محصول تولید کن نه بیشتر
اصولی کار و تولید کن نه با تجربیات شخصی.
به این دلیل ابتدا لاکی بامبو را انتخاب کردم، چون در صورت نخریدن، نه تنها خراب نمیشود بلکه بزرگتر و گران تَر نیز می‌شود. البته تقریبا تمام گیاهان آپارتمانی و زینتی به جز گیاهان فصلی هم همین طور هستند. به اندازه نصف سرمایه ام سرمایه گزاری کردم و تا یکسال از بابت مخارج روزانه یا اقساط وام مجبور به فروش گیاهم به هر قیمتی نشدم (با وام شروع کردم و نصف وام را خرج نکردم). برای اصولی کار کردن با همان فرد که تجربه کافی داشت شریک شدم و بالاخره نتیجه گرفتم.. طرح ‌ها و ایده‌ای مختلفی در کاشت و پرورش این گیاه ایجاد کردیم، که با خاک بدست مردم برسد تا ماندگاری بیشتری داشه باشد. بعد از ده سال روی بونسای کار کردیم و دیدیم برای تولید با هزینه کمتر و... چین بهترین مکان هست. در باکو نیاز به گل رز داشتند، لذا در کشور آذربایجان و باکو فقط روی رز کار کردیم. گیاهان دیگری هم هستند که تقاضا دارند که می توان آنها را تولید کرد، به شرطی که با هزینه کم تولید داشته باشیم.


 

س: تعداد پرسنل و محصولات و متراژ گلخانه ها و افراد شاغل در این زمینه رامی فرمایید؟


در حال حاضر گلخانه رز در باکو 6200 متر است و سه پرسنل دائم دارم و گاهی مواقع برای انجام بعضی کارها کارگر موقت می گیریم. با شرکت سوکار آذربایجان قرار دارم نگهداری از 11/5 هکتار از زمینهایشان را بر عهده دارم که حدود 350 پرسنل جهت نگهداری گیاهان در آنجا مشغول به کار هستند. در اندونزی 24000متر برای تولید لاکی بامبوداریم. حدود 60 نفر در آنجا مشغول به کار هستند. در شهر گوانجو چین هم 8000 متر گلخانه بونسای داریم.
 

س: روشهای آبیاری این گلخانه ها به چه صورت هست؟

 روش آبیاری بسته به گلخانه دارد. در باکو آبیاری به صورت بارانی هست ولی گلخانه رز آبیاری قطره ای است. در اندونزی و چین اصلا آبیاری انجام نمی‌دهیم چون آب و هوا شرجی و استوایی است و بارندگی زیاد هست. معمولا آبیاری برای کشورهای چهارفصل مثل ایران انجام می شود.

س: میزان تولید شما چقدر است؟

 میزان تولید بسته به نیاز بازار هست اما در مورد بامبو ماهیانه دو کانتینر به کشورها مختلف صادر می کنیم.
 

س:مزایای تک محصولی بودن چیست؟


در درجه اول کیفیت بهتر، منحصر شدن تولید گیاه به شخص تولید کننده و در نتیجه در دست گرفتن بازار، افزایش صادرات به خاطر تعداد بالا و کیفیت مناسب، انتخاب راحت نوع سم و غذا به خاطر تک محصولی بودن، نداشتن رقیب و در نتیجه سوددهی بیشتر، کنترل راحت محصولات به جهت آفات و بیماریها.

 

آیا در ایران هم گلخانه یا تولید داشته اید؟

  ٥ سال قبل در هشتگرد، برای تولید لاکی‌بامبو سرمایه گذاری اندکی کردم، اما جواب نداد. به دلیل موقعیت آب و هوایی، هزینه های تولید بالا است، اما در مورد بیشتر گیاهان آپارتمانی و به خصوص انواع کاکتوسها ایران منطقه خوبی است، به همین دلیل جدیدا تولید وکشت 150میلیون عدد بذر کاکتوس در 74 گونه مختلف را شروع کردیم و انشاا... تا دو سال آینده ایران بزرگترین صادرکننده کاکتوس در خاورمیانه خواهد شد.

بسیاری ار عدم حمایت دولت و اینکه در ایران کار کردن سخت است، صحبت می کنند، در این زمینه چه نظری دارید؟

 در ایران کار کردن بسیار راحت هست. شاید دولت در یک زمینه هایی حمایت نکند یا مشکلاتی وجود داشته باشد ولی مشکلاتی مانند مثل سوخت و مالیات و ... در ایران کم‌تر است. من در آذربایجان به خاطر یک گلخانه کوچک، ماهی 800 دلار مالیات می پردازم. شاید تولید لاکی بامبو در ایران سخت باشد و توجیه اقتصادی نداشته باشد اما در کل برای گیاهان آپارتمانی مثل کنیتا، شامادرا، اریکا و .. ایران بسیار مناسب هست و می توان با هزینه های کم تولید انبوه انجام داد یا برای تولید بذر، پروتکل آن را خریداری کرد.

س:مهمترین عامل اصلی موفقیت شما چه بوده است؟

 اعتماد به نفس و پشتکار و علاقه زیاد من و تک محصولی کار کردن.

دغدغه اکثر تولید کننده ها بازار فروش هست در این خصوص چه نظری دارید؟

  این بزرگترین دغدغه ایرانی‌ها در تولید هست و دلیل آن یا عدم امکان تولید محصول با کیفیت یا تولید بی برنامه است که منجر به بالا رفتن قیمت تمام شده و ضرر می‌شود. در نتیجه تولیدکننده، همه مشکلات را به حمایت نکردن دولت و عدم وجود مشتری خوب یا وجود واسطه ها و غیره و غیره ربط میدهد. تا زمانیکه این طرز فکر وجود داشته باشد، موفقیتی در کار نخواهد بود. از دیدگاه من راحت‌ترین قسمت تولید، بازار فروش هست.

هر کسی دغدغه بازار فروش را دارد، به این معنی است که من میخواهم محصول نامرغوب و با هزینه بالا که در کل قیمت فروش را بالا می‌برد، تولید کنم. همه خواهان یک محصول خوب با قیمت پایین هستند. در هیچ جای دنیا چنین رسمی وجود ندارد، همه تولیدکنندگان با تجربه، تولید را شروع می کنند و رقابت تنها بر سر بالا بردن کیفیت و پایین آوردن هزینه ها و قیمت تمام شده هست. در این شرایط، مشتری هم همیشه خواهد بود. پس ابتدا باید هزینه های تولید را کم کنیم و کیفیت محصول رو بالا ببریم. همه کشورهای اطراف ما مصرف کننده هستند. با تبلیغات خوب و شرکت در نمایشگاهها می توانیم محصولات را به فروش برسانیم. بهتر است بگویم، اگر محصول با کیفیت و تولید خوب و یکدست با قیمت مناسب داشته باشید، همه چیز خوب پیش می‌رود. چون در این شرایط، این مشتری است که خودش به سراغ شما می‌آید و نیاز ندارد که شما دنبال مشتری باشید.
 

س:آیا از نتیجه کار خود در جهات مختلف مادی و معنوی، راضی هستید؟

  بسیار راضی هستم.

س: با توجه به اینکه، در خارج از کشور گلخانه دارید، این موضوع چقدر در روند فعالیت شما تأثیر داشته است؟

 به خاطر حمایت‌های دولت‌های خارجی بسیار زیاد. چون در کشورهایی که فعالیت می کردم، دولتشان برای کار ما ارزش قائل می شدند.

س: به عنوان سخن آخر، به خوانندگان این مصاحبه چه توصیه­ ای دارید؟

  وقتی کاری را شروع کردید، اگر صدبار شکست خوردید، ادامه دهید تا موفق شوید. کسانی که میخواهند چند محصولی کار کنند ابتدا روی یک محصول کار کنند و در آن زمینه قوی بشوند بعد به سراغ محصولات دیگر بروند یا حداقل در هر گلخانه فقط یک محصول تولید کنند.